علی شرفی

اولین روزی بود که احساس کردم حتی از مورچه ای که تکه های ریز شیرینی که از مهمانی دیشب روی سرامیک کف آشپزخانه ریخته بود و پشت خودش گذاشته بود و من به او توجه می کردم، کمتر هستم. شاید او هنگامی که به من نگاه می کرد با خود می گفت: در دنیای ابن بزرگها چه چیزهای عجیبی وجود دارد؟ او باید روزانه به دنبال هزاران دانه بگردد و آن ها را با مورچه های دیگر به لانه های تو در توی زیر کف آشپزخانه و یا در سقف اتاق آقای انصاری ببرد اما ...

این کار برای آنها کاری بود که باید در تمام عمر خود انجام می دادند. بله! چقدر سخت است. فکر کن در تمام عمر خود دانه از اینور و آنور برداری و آن را به درون لانه ببری بعد ناگهان زیر پای یک انسان یا در اثر سم حشره کش و یا زیر دستهای پسر بازیگوشی که فکر می کند تو یک حیوان بی ارزش برای کشتن هستی، بمیری!

همه فکر می کنند که چه زندگی بی اساس و پایه ای که با این همه زحمت اینطوری ناخوشایند بمیری!؟ به نظر من اگر این مورچه ها با این همه تلاش به جای ما انسان بودند هر کدامشان صدها انیشتین و ادیسون یا ابوعلی سینا می شدند. آنها شبانه روز به فکر جمع کردن غذا هستند حتی در زمانی که ما سر روی بالش گذاشته ایم و داریم آرزوهای خود را در خواب می بینیم که هیچکس به جز کسانی که اراده ی مورچه ای دارند بهشون نمی رسند چون ما فقط بلد هستیم فکرهای خوب کنیم و یا خوب حرف بزنیم و اگر بخواهیم حرف های خود را عملی کنیم دست به هیچ تلاش و کوششی نمی زنیم.

ولی حالا چرا آنها آنقدر تلاش می کنند؟ مگر آنها نیز می توانند با تلاش خود به ثروت و مقام و شهرت برسند؟! شاید چیزهای دیگری آنها را به این کار مشقت بار تشویق می کند؛ هیچ کس نمی داند ولی من فکر می کنم این راز چیزی نیست جز ادامه ی نسل های بعدی.

آنها با تلاش خود غذا جمع می کنند تا نوزادانی را که تازه به دنیا آمده اند را تغذیه کنند تا مثل خودشان کارگران دیگری شوند. شاید اگر ما انسان ها بودیم می گفتیم ما زحمت بکشیم کسی دیگر مزدش را بگیرد؟! بالاخره ما انسان هستیم دیگر ....

چیز دیگری که نظرم را جلب کرد این بود که مورچه ها با هم دیگر دانه ها را جمع می کنند، یعنی اتحادی قوی دارند. انسان ها نمی توانند همچین اتحادی داشته باشند. آخر مگر غرور یک دکتر اجازه می دهد که با یک کارگر کار کند؟! خلاصه اینکه مورچه ها حیوان های دوست داشتنی و متحد و با مسوولیت و ... هستند. چه خوب است کمی از مورچه ها درس بگیریم.                    

کسی که تجربه دارد درس میدهد، و کسی که تجربه ندارد درس می گیرد، پس چه بهتر که بدون دادن هیچ بهایی تجربه به دست آوریم!

نویسنده:علی شرفی